Hengeveldse dames ontvangen Nijmeegse gladiolen

Vrijdagochtend om 6.00 uur gingen de Hengeveldse dames voor de vierde en laatste dag van de Nijmeegse wandeltocht. Gerda Assink hierover: "Het was te merken dat iedereen toch wel een beetje moe werd. Studenten moedigden ons nog een keer aan en gaven "free hugs". Naarmate de tijd en de kilometers vorderden kwam de stemming er weer in. De mensen langs de kant van de weg helpen daar enorm bij. Nu begrijpen we ook waarom de la-la-laboekjes zo belangrijk zijn. Er volgt namelijk 8 kilometer over de dijk. Hier staan geen mensen langs de kant. Dus ga je zingen om iedereen er een beetje bij te houden. Als je geluk hebt loop je achter een groep militairen. Zij zingen veel, vooral de buitenlandse kolonnes. In mars en al meeblèrend leg je dan deze lange weg af. De noodbrug bij Cuijk die elk jaar weer aangelegd wordt door de militairen is ook iets geweldigs. Het is onvoorstelbaar hoeveel mensen daar op de brug en op de weg staan om iedereen aan te moedigen. Men staat met sproeiers en waterspuiten om iedereen koelte te brengen. Kinderen zorgden voor snoepjes, zoutjes en dropjes. Het is fantastisch."

Vanaf Groesbeek gingen de dames Berg en Dal in met de 7 heuvelen. Hier lijkt het wel de Alp d'Huez met zoveel caravans en campers langs de weg. Gerda vertelt hierover verder: "Het was heel gezellig maar ook mede door de warmte vermoeiend. En dan volgt nog één keer een rustpost. We eten een beetje soep en gaan dan Nijmegen in om ons op de Via Gladiola te laten toejuichen door onze dierbaren en duizenden andere mensen . Even zijn de blaren en de spierpijn en kramp vergeten. En dan de finish...We hebben het gehaald. Het was een 4-daagse van bloed, zweet en tranen, maar we hebben het alle zes het felbegeerde kruisje en daar zijn we trots op. Heel misschien tot een volgende jaar....". Al met al een knappe prestatie van de Hengeveldse wandeldames!