Het EK van de Wortelman (slot)
Louis ten Elzen, geboren en getogen in Hengevelde, volgt het Nederlands elftal al jaren op de voet. Met zijn vrouw Ria is hij afgereisd naar Sumy in de Oekraïne. Van daaruit schrijft hij voor Wegdam Nieuws een kroniek van het EK 2012. Vandaag het derde en laatste deel.
‘Wat mij opvalt hier in Sumy, is dat veel mensen een universitaire studie hebben afgerond. Daarna is het voor de mensen hier moeilijk om een aansluitende baan te vinden. Zo hebben de receptionistes van het hotel waar wij verblijven een studie Engels en Duits gedaan. Ze hebben een volledige bevoegdheid om les te kunnen geven. Helaas voor hen is daarin geen werk te krijgen. Als je in dit land geen vrienden hebt bij instellingen of bedrijven, kun je een baan vergeten.
Er wordt niet gekeken naar je kwaliteiten, maar naar je vrienden. Toch nog iets van de oude Sovjet Unie…..? Ook de salarissen zijn niet riant. Nelly, een van de receptionistes, vertelde dat zij een maandsalaris heeft van omgerekend € 120,-. Een dienst van haar is van 9.00 uur ’s morgens tot de volgende dag 9.00 uur. Daarna heeft ze twee dagen vrij om opnieuw een dienst van 24 uur te draaien. Voor haar één kamer appartement betaalt ze € 100,- per maand. Een bijbaantje is hier geen overbodige luxe! Zo vertelde een andere vrouw dat zij in Polen in de fabriek waar ze tomatenpuree produceren, meer verdiende met het roeren van de tomaten dan met haar werk als advocaat in de Oekraïne.
De mensen hier zijn in het begin wat afstandelijk. Ze kijken de kat uit de boom. Maar als het ijs gebroken is, wordt het een gezellige boel. Zo ook afgelopen vrijdag. We hadden besloten om in de fanzone bij het stadion van Sumy de wedstrijd van Oekraïne tegen Frankrijk op het scherm te gaan volgen. In vol ornaat ben ik samen met Ria en mijn vriend naar het stadion gegaan. Onderweg was het mooi om te zien dat de mensen keken en stiekem lachten om mijn outfit. Bij het stadion werd ons door de “organisator” wederom een mooie plek aangeboden. De wedstrijd werd vanwege het noodweer een tijdje stilgelegd. Schoorvoetend kwam iemand vragen of hij een foto mocht maken. “Natuurlijk”, zei ik. Stond op en ging met hem op de foto. Toen was het hek van de dam. De een na de ander kwam. De stemming was opperbest. Een journalist van het plaatselijk weekblad wilde een interview en maakte diverse foto’s. Vanaf woensdag te lezen op www.dancor.sumy.ua. Samen met de mensen uit Sumy hebben we de wedstrijd verder gevolgd. Helaas verloren ze en is ook kwalificatie voor de volgende ronde voor hen erg onzeker. Hopelijk komen ze verder.
Na afloop van de wedstrijd wilden we terug naar het hotel. Toen we langs het restaurant kwamen waar we eerder een aantal mensen hadden ontmoet, ontstond daar de nodige hilariteit toen de Wortelman passeerde. Mijn vriend herkende een van de dames van de zondag ervoor. We werden direct uitgenodigd. Een van de eigenaren kwam erbij en het feest barstte los. Aan een andere tafel zat een grote groep met daarbij de zoon van een andere eigenaar. Ook bij hem moesten we komen. We mochten niets betalen ondanks dat we meerdere pogingen ondernamen. Veel foto’s zijn er gemaakt op het terras. Binnen moesten we ook komen kijken. Een prachtig interieur in een mooi restaurant. Tussen de becherovka’s door die we rijkelijk ingeschonken kregen, zagen we de Engelsen de Zweden uitschakelen op het EK. Na de wedstrijd hebben we nog een afzakkertje genomen met zijn allen. Toen het licht uitging, zijn we opgestaan en richting hotel vertrokken. De mede-eigenaar stond erop dat hij met ons mee liep naar het hotel, immers voor vreemden is het niet helemaal veilig in de donkere straten. De mensen hier zorgen niet alleen goed voor je, maar ze zijn ook bezorgd om je. Fijn om dat te mogen ervaren dat je een gewaardeerde gast bent in dit land.
Zaterdag hebben we gekozen voor een rustige dag, de beslissende dag van morgen zou een lange en vermoeiende dag worden. Onze Engelse vriend Charly had ons uitgenodigd in zijn “dutcha” net buiten Sumy. Een oud Oekraïens huisje met daar omheen een grote tuin met allerlei groenten en fruit. Een mooie rustige omgeving waar je ouderwets kunt genieten van de natuur. Met zijn allen zijn we nog naar een groot en mooi meer geweest. De omgeving van Sumy bestaat uit diverse meren. Allemaal even mooi om te zien met hun eigen karakteristieken.
Gisteren was de alles beslissende wedstrijd voor Oranje. Tegen 12.00 uur zijn we vanuit Sumy vertrokken naar Charkov. Velen hobbels hebben we onderweg weer genomen. De wegen hier zijn echt in een slechte staat en met name de schokbrekers van de auto’s hebben het nodige te verduren. De auto hebben we in de buurt van het stadion geparkeerd en met de taxi zijn we naar het Oranjeplein in de fanzone gegaan. Hier was het weer een groot en fantastisch feest. De mensen uit Charkov waren zo blij met die “Hollanders”. Terwijl Danny de Munck vanaf het podium het publiek vermaakte, ging de Wortelman vele malen op de foto. We zijn naar de grote tent voor het podium gegaan waar we vele landgenoten tegen kwamen. Daar wilde zelfs oud-international André Ooijer met de Wortelman op de foto! Ik heb hem nog wel even gevraagd of de bondscoach hem niet had gebeld voor vanavond. Ze konden hem goed gebruiken.
Nadat we nog snel even wat hadden gegeten zijn we voor de derde keer met de parade meegelopen. Wat een happening. Nog meer mensen en nog foto’s! Zelfs de grote baas van de politie wilde op de foto. Alleen zijn pet wilde hij niet even wisselen. Dus geen Wortelman met een politiepet! Onderweg naar het stadion hebben we vele cadeautjes gekregen. Allerlei kleine, leuke dingen. Deze zullen ons een blijvende herinnering geven aan dit prachtige land. Wat waren die mensen met velen aanwezig. Rijen dik langs de kant. En dan te weten dat ze in Charkov het EK niet zagen zitten. Allemaal problemen zouden er zijn met die vervelende supporters. Alleen maar hooligans dachten ze. De politiebaas vertelde ons dat de stad helemaal omgeslagen was door die geweldige Oranjesupporters. Mensen huilden dat ze afscheid moesten nemen. En de kleur oranje is inmiddels niet alleen de mode kleur in Charkov, maar in de hele Oekraïne. Het elftal heeft oranje en Nederland niet op de kaart gezet, maar het oranje legioen. De Wortelman heeft ontzettend genoten van alles in de Oekraïne en is trots dat hij erbij is geweest en de mensen hier een mooie herinnering heeft kunnen bezorgen
