Tije Gering : Van eieren bezorgen in Hengevelde naar het leven in Oeganda

De altijd vrolijke Tije Gering is in Hengevelde bij velen bekend als de jongen die met een glimlach eieren bezorgt. Onlangs maakte hij een bijzondere reis. Samen met 16 medeleerlingen en 5 docenten van Zone College verbleef hij drie weken in Oeganda. Daar maakte hij kennis met een wereld die op veel gebieden verschilt van het leven in Nederland.

Voor Wegdamnieuws willen we vooral weten wat Tije heeft gezien, wat hem geraakt heeft en of hij na deze reis anders naar het leven in Nederland kijkt.

Tije Gering kijkt terug op deze onvergetelijke reis. Samen met medeleerlingen van Zone College maakte hij kennis met een totaal andere wereld. “We hebben ontzettend veel meegemaakt. We bezochten scholen, hielpen op boerderijen, bouwden onder andere een kippenhok en maakten kennis met de lokale bevolking. Wat mij vooral opviel, was hoe anders het leven daar is. Dingen die voor ons vanzelfsprekend zijn, zoals schoon drinkwater, zijn daar lang niet altijd beschikbaar.”

“We hebben ontzettend veel meegemaakt”

Een bijzonder moment was de zware bergwandeling naar een afgelegen schooltje. “Boven werden we zingend ontvangen door tientallen kinderen. Dat vergeet ik niet snel!”

Ook het bezoek aan een weeshuis voor kinderen met hiv maakte indruk. “We hebben daar samen gevoetbald en ontzettend veel plezier gehad.”
De safari, waarbij onder andere olifanten en leeuwen werden gespot, vormde een prachtig hoogtepunt.

“Het was een geweldige reis. Ik heb ontzettend veel gezien, geleerd en meegemaakt!”

Neem ons eens mee naar je eerste dagen in Oeganda. Wat zag je toen je uit het vliegtuig kwam en door het land reisde? Wat was het eerste moment waarop je dacht: dit is wel even een heel andere wereld dan Hengevelde?
“Wij zijn s ’nachts geland, dus ik kon niet gelijk heel veel zien van de omgeving, we moesten maar 10 minuten rijden met de bus naar ons hostel, hier stond een man met een geweer voor de ingang, maar binnen werden we gelukkig wel direct vriendelijk ontvangen.

Met de bustocht naar het eerste project kon ik het land wel zien, mijn eerste indruk van het land was, dat het heel druk op straat was met mensen. Het moment dat ik dacht dit is wel heel anders als Hengevelde waren de huizen en de straten”.

Je hebt in drie weken ontzettend veel mensen ontmoet. Wat viel je het meest op aan de Oegandese bevolking? Hoe gingen de mensen met jullie om en wat kunnen wij Nederlanders misschien van hen leren?
“De Oegandese bevolking was heel vriendelijk, en de jongeren wilden heel graag je aanraken. Ze waren heel beleeft, ze vroegen de hele tijd hoe het met je ging, en ze waren heel dankbaar voor alles, wij zouden voor hun kunnen leren sneller tevreden zijn met wat je hebt, en nooit opgeven”.

‘Een wereld van verschil met Hengevelde’

In Nederland vinden we het vanzelfsprekend dat er schoon water uit de kraan komt. Jij hebt meegemaakt dat kinderen dagelijks water uit een rivier moeten halen. Wat deed dat met je toen je zag hoeveel moeite mensen daarvoor moeten doen?
“Ik vond het vooral erg zwaar voor ze om dit dagelijks te moeten doen. Het was sowieso één kilometer en de berg op met 20 liter was zwaar. Maar het was ook zoals het daar was en ze deden het met elkaar, dus was ook gezellig. Maar dat dan hier drinkwater door de wc wordt gespoeld is dan wel weer echt gek bij thuiskomst”.

Tijdens jullie reis bezochten jullie ook een school boven op een berg, waar maar liefst 66 kinderen aanwezig waren. Jij gaf ze allemaal een boks. Hoe was die ontmoeting en wat is je van die kinderen het meest bijgebleven?
“Het meest bijgebleven van het schooltje boven op de berg, dat deze kinderen bijna nooit blanke mensen hebben gezien, we werden hier meteen heel warm onthaalt, met een lokale dans. Hierna mochten we een kijkje nemen in de school dat een kerk was zondags en door de weeks de school”.

“Deze reis heeft me zekers veranderd in de zin hoe goed we het hier hebben”

Wij klagen in Nederland weleens als de wifi niet werkt, de douche koud is of de bus vijf minuten te laat komt. In Oeganda hadden jullie regelmatig bus pech en was er soms geen water. Ben je door deze ervaringen anders gaan denken over de luxe die wij hier hebben?
“Ja zekers, want daar was het heel normaal om 1 dag niet te douchen, om het water op is omdat het niet heeft geregend, of dat op een locatie het elektriciteit om de 50 seconden uitviel voor 1 minuut. En we hadden inderdaad veel bus pech, maar dat was helemaal niet heel erg. Je vermaakte je wel met kinderen uit de omgeving en de groep!”

Jullie bezochten een weeshuis voor kinderen met hiv. Dat lijkt me een bezoek dat indruk kan maken. Hoe heb jij dat ervaren en was er een ontmoeting of gebeurtenis die je bijzonder heeft geraakt?
“Op het eerste blik kun je niet zien dat ze hiv hebben, maar als je gaat praten met kinderen komen er wel heftige verhalen omhoog. Wat me wel had geraakt was dat een paar kinderen na de geboorte gewoon werden gedumpt door de ouders, hun leven nu in een weeshuis met heel veel kinderen die ook hiv hebben. Dat was ook wel heel bijzonder om te zien, en ze moeten elke dag pillen slikken dat de hiv niet aids wordt”.  

Jullie hebben samen met Oegandese jongeren gevoetbald, gedanst en allerlei activiteiten ondernomen. Hoe verliep dat contact? Waren er ondanks de grote verschillen ook dingen waarin jullie eigenlijk precies hetzelfde bleken te zijn?
“De jongeren waren daar heel nieuwsgierig en vroegen veel aan je hoe je leeft in Nederland. Ja, het grootste verschil is tussen hier en daar zijn, dat naar school heel normaal is hier, en dat is daar niet altijd zo.  Hetzelfde bleek dat sport heel erg verbind met elkaar”.

In Nederland hebben jongeren inderdaad volop mogelijkheden om naar school te gaan, te sporten en plannen te maken voor hun toekomst. Hoe kijk jij na deze reis naar de kansen die jongeren in Oeganda krijgen? Heb je daar met leeftijdsgenoten over gesproken?
“De kansen zijn daar zekers minder, door dat niet iedereen naar school heen kan, of een laptop heeft, maar de jongeren hebben daar ook dromen, en ze doen daar alles aan om die waar te maken. En zekers heb ik gesproken met leeftijdsgenoten, wat ze later willen worden, en wat de dromen zijn van hun, en hoe ze die gaan waar maken”.

Het was natuurlijk niet alleen maar serieus. Jullie hebben ook een safari gemaakt, olifanten en leeuwen gezien en heel wat avonturen beleefd. Wat was voor jou het absolute hoogtepunt van die drie weken?
“Het hoogtepunt van de drie weken was eigenlijk elke dag, omdat elke dag iets heel bijzonders had tot sport tot les geven aan imkers. Een de hoogtepunten van laatste 2 dagen van safari waren toch wel een aantal dieren zoals een olifant, leeuw, nijlpaard en de shoebill”.

In het reisverslag stond dat jij, samen met Tim en Sten, behoorlijk populair was bij de Oegandese dames. Jullie werden zelfs ‘sjansballen’ genoemd! Daar moeten we natuurlijk even op terugkomen. Hoe zat dat precies, Tije?
“Het was bij een middelbare school, waar we een foto opdracht moesten maken, en wat dames me vergleken met een acteur dus ik liep naar Sten en Tim om het te vertellen tegen ze, maar de dames kwamen achter me aan, en vroegen vragen, zoals hoe oud ben je, heb je al een vriendin en zou je kunnen leven in Oeganda”.

Waar een warme douche luxe is en een glimlach niets kost

Na drie weken kwam je weer thuis in Hengevelde. Je eigen bed, een warme douche, een volle koelkast en alles weer bij de hand. Was er een moment waarop je dacht: wat hebben wij het hier eigenlijk ontzettend goed?
“Ja! eigenlijk was het al op de eerste volledige dag in Oeganda, hoe hun daar leven, hoe de huizen de uitzien, wat ze daar allemaal eten, en naar een paar dagen komt ook het besef dat het helemaal niet normaal is om elke dag een lange warme douche te nemen, en altijd water te kunnen drinken wanneer je wilt”.

‘Drie weken zonder telefoon, een ervaring voor het leven’

Denk je dat deze reis je als persoon heeft veranderd? Zijn er dingen waarover je je vroeger druk maakte, maar die je nu misschien minder belangrijk vindt? En wat zou je leeftijdsgenoten in Hengevelde willen meegeven?
“Deze reis heeft me zekers veranderd in de zin hoe goed we het hier hebben en we doen maar als het normaal is, maar dat is het eigenlijk helemaal niet. Ik maak me nu iets minder druk over een planning van een dag, er komt toch altijd wel iets tussen wat je niet had verwacht. Ik wil graag 2 dingen meegeven aan me leeftijdsgenoten, als er een mogelijkheid is om zo reis te maken twijfel niet doe het gewoon je krijgt er absoluut geen spijt, en de andere is het leven zonder telefoon is mooier, ik heb 3 weken geen telefoon gehad, en ben eigenlijk er achter gekomen dat je dan dingen gaat doen wat je normaal niet had gedaan met een telefoon”.

Tot slot: je bent inmiddels weer terug in het vertrouwde Hengevelde, waar de eieren vrijdag gewoon bezorgd door jou bezorgd werden. Stel dat je morgen opnieuw naar Oeganda zou kunnen vertrekken, zou je dat doen? En wat zou je dan het liefst willen betekenen voor de mensen die je daar hebt ontmoet?
“100 procent, het was echt geweldig! Voor een paar leeftijdsgenoten die ik heb gesproken, wat geld geven voor sport en voor school en wat geven om de dromen makkelijker uit te komen”.

Tije Gering na drie weken Oeganda: ‘We beseffen niet half hoe goed we het hier hebben’

Van eieren bezorgen in Hengevelde tot levenslessen in Oeganda: Tije Gering kijkt met andere ogen naar de wereld