Droomstart

Je hebt optimisten die enorm goed kunnen fantaseren en je hebt optimisten die gerekend moeten worden tot de categorie fantasten die bij het luchtfietsen echt niet weten waar ze uitkomen. Bij de eerste groep hoort Toone Brinkman. Hij voorspelde in oktober 2012 na zes wedstrijden al dat WVV 1 naar de tweede klasse zou promoveren. Tot het tweede gezelschap behoort mijn neef Jan Assink. Hij riep tijdens de rust van de eerste wedstrijd in de tweede klasse tegen Stevo (het was 1-0) dat WVV naar de eerste klasse zou gaan. Dat geloofde geen mens, laat staan dat je het hardop durft te zeggen. Jan wel.  Zijn ondeugende ogen vertelden me dat hij het zelf ook niet gelooft, maar in zijn stem klonk toch de hoop en zelfs een behoorlijk dosis overtuiging door. WVV gaat naar de eerste klasse. Zegt Jan.

Sportvraag
Ik was erbij tegen de RKSV Steeds Vooruit uit het Twentse Geesteren, dat tot haar eigen verbazing door de groengelen op een verdiende nederlaag van 2-0 werd getrakteerd. Markvelde scoorde de eerste goal in de tweede klasse. Timmerman Rob Pierik, 22 jaar. Hij werkt door de week met zijn handen, maar op zondag scoort hij met de kop. Het is natuurlijk mooi dat ik dit even optik. Want stel dat over 25 jaar een jonge Wegdammer tijdens de drieduizendste uitzending van Een tegen Honderd een sportvraag krijgt.
“Doe maar een moeilijke vraag”, zegt de jonge Wegdammer tegen de dochter van Carolien Tensen.
Dan volgt de vraag: “Hoe heette de voetballer van WVV die in 2013 het eerste doelpunt scoorde in de tweede klasse? Was het: A. Mahmoud Jaafil, B. Rob Pierik, C. Maurice Workel.
De jonge Wegdammer ramt meteen met zijn linkervuist op de B. Hij speelt vervolgens iedereen weg en wint drie ton. Maar dat terzijde. Ik begin op Jan Assink te lijken…

2x Wouter
Bij het duel met de RKSV Voor Ons Genoegen Is Dit Opgericht uit Enschede (Vogido dus) was ik ook present. De eerste uitwedstrijd en dan meteen tegen een stadse ploeg. Dan weet je dat een voorsprong wonderen kan doen. Want als de jongens uit Enschede achter staan, staan ze nog lang niet weer voor. WVV ging in de eerste helft twee keer richting doelman Ros en scoorde twee keer. Effectiever kan niet. Zo’n dreun leidt meestal tot een knock-out.
Het eerste doelpunt was van Wouter Horstink, de gastarbeider uit Haaksbergen. Ik vond het mooi dat hij scoorde, want deze jongen staat op een van de moeilijkste posities in het elftal. De eenzame spits moet zich uit de naad werken en heeft zelden de tijd om een bal te controleren. Voortdurend zit er een verdediger in zijn nek. Vorige week tegen Stevo hoorde ik enkele groengele fans mopperen op deze Wouter. Ze vonden hem niet best spelen. Ik vond van wel. Ga er maar aan staan op die plek. Daarom vond ik het fijn voor hem dat hij in Enschede de openingsgoal scoorde.
Wouter Roescher, de slimme en zeer noeste loper op het middenveld, maakte de tweede en toen wist ik: de buit is binnen. Stadse ploegen, ik zei het al, hebben geen veerkracht, kunnen niet terugvechten. Meestal.

Supporter
Ik ging met Paul Krabbe naar de koffie. Dat is natuurlijk buitengewoon grappig.  Hij was tegen Stevo ook al een van de toeschouwers. Paul was ooit succesvol trainer van Stevo, dus kon ik snappen dat hij nieuwsgierig was. Bovendien was WVV-coach Jeroen Kiepman enkele jaren zijn assistent bij HSC’21. Maar Paul kwam dus ook weer bij de wedstrijd tegen Vogido kijken en toen werd het me duidelijk. Paul, de kampioenenmaker, is gaandeweg supporter van WVV geworden. Hij is op zondag vrij en heeft de tijd. Verbaas je niet dat hij voortaan elke wedstrijd komt kijken en volgend jaar Jeroen Kiepman opvolgt. Het zou voor de kleine man uit Losser een enorme promotie zijn, ik denk zelfs een hoogtepunt in zijn carrière.

Fraaie goal
Na de rust verliet ik Paul om tussen de WVV-aanhang naar de wedstrijd te kijken. Ja, het was gezellig bij de dug-out van Vogido. Jan Assink, de nieuwste profeet van de Höfte, stond daar. Zijn broer Richard, Herman Rupert, Hans de Wit, Titus Pierik (u weet Pieriks zijn er altijd bij, want Hengevelde e.o. is aan het verpieriken) en nog enkele mensen meer. Als trainer Boy Jhan Jhan zijn spelers nogal luid aanmoedigde, meende altijd wel een Hengeveldenaar daar even op te moeten reageren. Bij een wissel riep Jan: ‘Dat snap ik niet trainer, dat was jouw beste man.’ Jhan Jhan, zelf vroeger een begaafde speler in de hoofdklasse, hoorde het wel, maar luisterde niet. Hij had wel wat anders te doen, want zijn ploeg ging een nederlaag tegemoet. Het werd nog wel 2-1, maar Tom ten Breteler vergrootte de voorsprong met een fraaie goal. De aanval liep over een zevental groengelen tot Tom aan de rechterkant de bal voor zijn voeten kreeg. Hij schoot, kreeg de bal terug in zijn voeten en schoot alsnog raak. Met zijn linkervoet. Knap werk.

Bekentenis
Even tussendoor. Ik moet een bekentenis doen. Toen WVV naar de derde klasse ging, zei ik tegen een aantal WVV’ers dat Tom zijn langste tijd in het eerste elftal had gehad. Ik dacht dat deze aanvaller met zijn ongepolijste manier van voetballen, dat deze overijverige werker tot aan het laatste fluitsignaal, dat deze Tom in de derde klasse niet meer mee zou kunnen komen. ‘De derde klasse zal voor hem te hoog gegrepen zijn’, zei ik met een wijsneuzengezicht.  En dat zag je het jaar erop ook. Maar daarna kwam de 29-jarige arbeider met Achterhoeks bloed in de aderen in de derde klasse toch tot wasdom. Bij de promotie naar de tweede klasse zei ik niks meer over Tom. Hij is inmiddels zijn vervelende lies-probleem kwijt, trainde hard voor de optredens in de tweede klasse en zie, bij Vogido schoot hij alweer raak. Eerst aan de rechterkant en later ook nog eens aan de linkerkant. En ik weet het nu zeker. Tom kan ook in de tweede klasse het verschil maken.

De eindstand was 2-4. Wat een weelde. Twee wedstrijden, zes punten. Jan Assink ligt dubbel van het lachen. Hij heeft inmiddels uitgezocht hoe ver je moet reizen voor de uitwedstrijden in de eerste klasse. Hij gelooft erin. Ik nog lang niet. Een droomstart is mooi, maar er zullen nog tegenslagen volgen. Want zo is voetbal.