Nieuwjaarstoespraak 2026 burgemeester Ellen Nauta

Lieve mensen, 

Wat fijn om u allemaal weer te mogen begroeten op onze jaarlijkse nieuwjaarsbijeenkomst. Ik begrijp dat sommige gemeenten deze bijeenkomst hebben afgeschaft, maar gelukkig doen wij daar hier niet aan mee. Anders zou ik Dika niet kunnen meenemen en ik ben zo blij dat ze nog elk jaar met ons mee wil. En anders zou ik ook geen kans hebben om al die mensen die de afgelopen dagen en maanden weer volop voor ons hebben klaargestaan, te bedanken. Al die vrijwilligers en professionals die altijd klaarstaan om die extra arm om een schouder te slaan, om dat luisterend oor te bieden of heel concrete hulp te geven aan gezinnen die het zo nodig hebben. En al die brandweerlieden, politiemensen, ambulancepersoneel en GGD-medewerkers. Ze moesten het opnieuw ontgelden. Laten we niet vergeten dat het nooit normaal is, nooit vanzelfsprekend, altijd zo waardevol. Dankjulliewel voor alles. En de mensen van ons huis. Soms bedreigd, soms onhebbelijk bejegend, maar altijd op hun post. Ik ben trots op jullie. Dank jullie allemaal voor alles. 

Het lijkt zo’n open deur, maar als we achteromkijken is er ontzettend veel gebeurd. En kunnen we niet anders dan beseffen dat het meeste goed gaat en het meeste ons verbindt: de jaarlijkse en vaak hilarische toneelvoorstellingen in de buurtschappen, het carnaval dat in Hengevelde, Bentelo en Goor tot de traditie behoort,  

de stil makende herdenkingen van 80 jaar bevrijding zoals deze ondermeer in Markelo, Delden en Goor werden gevierd, onze jaarlijkse veteranendag – die helaas steeds meer nodig is zolang we niet beseffen dat geen enkel onrecht, nieuw onrecht rechtvaardigt-  de beste Buur in onze Hof (dit jaar mevrouw Van Til in Markelo) als symbool dat omzien naar elkaar niet groots hoeft te zijn om indruk te maken, onze geuzennaam “de Hof van Tenten”, dit jaar extra luister bijgezet door het 150-jarig Goors School- en Volksfeest (we zijn nog steeds aan het herstellen) al deden de andere feesten hun uiterste best om net zo memorabel te zijn, de lintjesregen en Koningsdag die Oranjeverenigingen druk laat zijn en altijd weer zoveel terechte Leden en Ridders oplevert.  

Het was het jaar waarin we niet zoveel te verwachten hadden en ook niet kregen van het Kabinet. Na de verkiezingen in oktober verdween de hoop sneller dan wij wilden. In veel gemeenten leidde het tot bezuinigingen. In onze gemeente gingen college en raad aan de slag om te kijken of er gesneden kon worden zonder al te veel overlast voor onze inwoners. Het was het jaar waarin er zwabberend Haags beleid was als het ging om vluchtelingen en statushouders. Ik ben trots op u, op ons college, in het bijzonder de verantwoordelijk wethouder, de raad en onze mensen van de opvang dat wij niet zijn gaan zwabberen. Wij willen vluchtelingen opvangen en statushouders huisvesten naar onze maat. Kleinschalig met de aandacht die nodig is voor een goede integratie. Want alleen dan kan onze gastvrijheid blijvend zijn en iedereen recht doen.  

Het was het jaar dat we verder wilden bouwen. Daarbij hebben we iedereen nodig. Grondbezitters als Twickel die met ons meedenken, inwoners die willen meebewegen in het belang van onze jongeren, woningbouwcoöperaties, aannemers en de raad.  

Maar ook hier weer: het kabinet en de Kamer zullen ervoor moeten zorgen dat Nederland en daarmee ook onze Hof de ruimte krijgt om de schaarse ruimte zo goed mogelijk te benutten. 

Dat brengt mij ook op de P10 want deze vereniging van de 33 grote plattelandsgemeenten is inmiddels vaste gast aan de Haagse en Brusselse tafels. In het netwerk wordt kennis gedeeld over lelieteelt en de wolf, over stikstof en agrarische bedrijvigheid. Als geen ander weten wij in de Hof hoe om te gaan met veranderend grondgebruik en weten wij dat een gebiedsgerichte aanpak veel effectiever is dan wat ook. We voelen de waarde en betekenis van het rapport “Elke Regio telt”. Maar ook hier zal het nieuwe Kabinet moeten gaan leveren. De grote problemen waar Nederland voor staat vereisen een samenhangende visie, beleid dat is gestoeld op realisme en uitvoering, een investeringslogica die recht doet aan heel Nederland en niet alleen aan de economisch meest rendabele regio’s. 

In Twente werken 14 gemeenten samen om dat besef ook te laten doordringen in Den Haag en Brussel. Dat lukt alleen als we elkaar niet verrassen en elkaar zaken blijven gunnen. Daar worden we steeds bedrevener in. De rollen worden duidelijker. Een stad is immers geen buitengebied. Allebei even waardevol, maar wel verschillend en dat is maar goed ook. 

In Hof van Twente noemen we dat “eenheid in verscheidenheid”. Een oud begrip dat is terug te vinden in wereldreligies en sociale doctrines. Het is het motto van de Europese Unie “In varietate concordia”.  

Geen eenheid zonder verscheidenheid en geen verscheidenheid zonder eenheid. We hebben elkaar nodig en mogen veelkleurig zijn. De kracht van onze Hof.  Zes verscheidene kernen, 13 verschillende buurtschappen. En toch één gemeente. Dit jaar bestaan we 25 jaar. U werd bij de ingang al verwelkomd door de traditionele halve Sarah en halve Abraham die horen bij deze verjaardag. In aanloop naar ons jubileumjaar beloofde ik u om te kijken hoe wij een vuist konden maken tegen polarisatie en voor verbinding. Het afgelopen jaar heeft een groep enthousiaste mensen uit verenigingen, organisaties, kerken en de moskee drie bijeenkomsten georganiseerd rond zang, gesprek en wandelen. Met als doel om samen de schakels te vormen tussen alle bestaande initiatieven die zorgen voor verbinding in onze Hof. De opbrengst is een lange ketting met allemaal wensen en acties. Die ketting willen we in ons jubileumjaar verder laten groeien. Dus de groep die begin 2025 is begonnen, vraagt uw hulp en energie om in 2026 nog meer initiatieven te laten bloeien. De dahlia die naar onze gemeente is genoemd zal haar steentje bijdragen aan die bloei, dat staat vast. Om u een indruk te geven kijken we nu samen naar een korte compilatie van deze hartverwarmende bijeenkomsten. Geeft u graag na deze video een applaus aan de noeste werkers van het eerste uur.

Beste mensen, samen met u gaan we het jubileumjaar verder vorm en inhoud geven. Met als motto “eenheid in verscheidenheid”. Want daar ligt onze kracht! 

En nu ik het toch met u over kracht heb. Dit jaar wordt het jaar waarin we met z’n allen ons terecht druk zullen maken over onze weerbaarheid. Want hoe weerbaar bent u als de stroom voor langere tijd uitvalt?  

Het lijkt een ver-van-mijn-bed show en we moeten elkaar ook niet bang maken. Maar het is een gegeven dat de kans dat we dit zullen gaan meemaken groter wordt. En dan kunnen we maar beter paraat zijn. Hulpdiensten bereiden zich al voor onder leiding van de Veiligheidsregio Twente. En wij doen dat als gemeente ook. Maar zonder u kunnen we het niet. En ik moet u vanavond helaas ook nogmaals op het hart drukken om ook voor u en uw naasten voorbereidingen te treffen. We hebben als Hof onze hand opgestoken toen de Veiligheidsregio vroeg om gemeenten die proefkonijn wilde zijn.  

Zo gaan wij samen met de buurtschappen kijken wat een buurtschap nu nodig heeft bij langdurige stroomuitval. Zodat anderen daar weer van kunnen leren. En ik weet dat wij dat samen als geen ander kunnen. Want wij kijken naar elkaar om en u weet wat er speelt en nodig is bij u in de straat of bij u in de buurtschap. Daar ligt onze kracht en die gaat veel verder dan een noodpakket.  

Mag ik afsluiten met enkele laatste gedachten over het jaar dat voor ons ligt? Voor onze Hof wens ik dat 2026 een jaar van verbinding wordt. Verbinding tussen onze inwoners, onze kernen, onze buurtschappen. Ik wens dat het een jaar wordt waarin we onze lokale democratie goed onderhouden. Want daar ligt immers het echte fundament. Democratie blijft het huis waarin de meerderheid beslist – gehoord de minderheid, waarin we verschillen van mening, maar wel besluiten om met elkaar verder te willen. Democratie betekent dat besluiten uitlegbaar, inzichtelijk en invoelbaar zijn. Democratie functioneert niet optimaal als we niet in onze rol blijven. En die rollen gelden voor het college, de raad en onze inwoners, in georganiseerd verband dan wel individueel. Respecteer elkaars rol en gun elkaar die rol ook. Zodra we op elkaars stoel gaan zitten worden besluiten niet langer uitlegbaar, inzichtelijk en invoelbaar.  

Dan kunnen we elkaar niet achteraf verwijten dat inwoners niet meer begrijpen wat we nu besloten hebben. Maar democratie betekent ook dat u en ik, inwoners van onze Hof, beseffen dat we allemaal rechten én plichten hebben. Dat we het met elkaar moeten doen. Dat vergt geven en nemen en af en toe extra diep ademhalen. En bovenal echt luisteren naar elkaar. Daarmee begint begrip en ontstaan soms verrassende verbindingen. Ik wens dat we dat elkaar – en onszelf – gunnen in 2026. En dat we onze waardevolle democratie zullen koesteren door massaal naar de stembus te gaan op 18 maart.  

Ik wens u een luisterend, rolvast en verbindend jubileumjaar!