Een leven lang zorgen: Elly Pierik-Haafkes viert 50-jarig jubileum

Vijftig jaar bij dezelfde werkgever werken: het klinkt voor veel mensen als iets uit een andere tijd. Toch is het voor Elly Pierik-Haafkes de realiteit. De verzorgende van Carintreggeland, locatie De Stoevelaar in Goor, neemt na een halve eeuw trouwe dienst afscheid van haar werk.

Vanochtend werd Elly, in het bijzijn van haar man Willy, kinderen en kleinkinderen, feestelijk opgehaald bij haar woning om naar haar werk te worden gebracht. Daar stond haar een gezellige receptie te wachten, waar stil werd gestaan bij haar indrukwekkende loopbaan.

Waar jongere generaties vaak kiezen voor afwisseling en nieuwe uitdagingen, maakte Elly op zestienjarige leeftijd al een bewuste keuze. In 1976 begon ze haar loopbaan in de zorg voor ouderen in Goor en omgeving. Via functies als vakantiehulp, huishoudelijke hulp en leerling-verzorgende groeide ze door tot bejaardenverzorgster. Na aanvullende opleidingen werd dat uiteindelijk verzorgende, een functie die ze tot op de dag van vandaag vervult.

In die beginjaren was een werkweek van veertig uur de norm. Ook werd er destijds vanuit gegaan dat vrouwen zouden stoppen met werken zodra ze kinderen kregen. Elly deed dat niet. Zelfs na de geboorte van haar vier zonen bleef ze actief bij De Stoevelaar, al ging ze wel in deeltijd werken om de zorg thuis en op het werk te kunnen combineren.

Inmiddels vierde ze meerdere jubilea: 12,5 jaar, 25 jaar en 40 jaar. Nu, bij het bereiken van haar 50-jarig dienstverband, breekt haar pensioen aan. Helemaal stoppen lijkt er echter niet in te zitten, want naar verluidt ligt er al een nulurencontract klaar vanaf 1 september. Het werk loslaten op de plek waar ze zich al zo lang thuis voelt, blijkt niet eenvoudig.

Dat haar loopbaan niet altijd over rozen ging, steekt Elly niet onder stoelen of banken. In vijftig jaar tijd zag ze talloze veranderingen in de zorg en kreeg ze te maken met verschillende leidinggevenden en visies. Ook de digitalisering bracht de nodige uitdagingen met zich mee. Toch bleef ze altijd doorgaan, gedreven door het motto dat ze van huis uit meekreeg: “geef nooit op” en “laat je niet kisten”.

Een ingrijpende gebeurtenis maakte diepe indruk. Tijdens een nachtdienst werden Elly en een collega geconfronteerd met criminelen die via de A1 De Stoevelaar hadden bereikt, op zoek naar opiaten. Beiden werden enige tijd gegijzeld terwijl de daders hun slag sloegen. Een ervaring die haar nog lang is bijgebleven.

Ook schroomde Elly niet om haar eigen koers te varen als ze vond dat dit beter was voor de bewoners. Zo besloot ze ooit, tegen de regels in, toch een was te draaien voor een bewoonster die bezoek van haar kinderen kreeg. Dat leverde haar een officiële waarschuwing op. “En toch zou ik het zo weer doen”, was haar reactie.

Na vijftig jaar De Stoevelaar komt er een einde aan een indrukwekkende loopbaan. Hoeveel bewoners in al die jaren aan haar zorg zijn toevertrouwd, is nauwelijks te bevatten. Eén ding is zeker: haar betrokkenheid en toewijding hebben diepe sporen achtergelaten.