65 jaar getrouwd: Frans (95) en Truus (88) Eijsink vieren briljanten huwelijk

Burgemeester Nauta op bezoek bij het briljanten echtpaar!

Hoeveel echtparen kunnen zeggen dat ze 65 jaar getrouwd zijn? Het is een uitzonderlijke mijlpaal die maar weinigen bereiken. Frans (95) en Truus (88) Eijsink vieren dinsdag hun briljanten huwelijk. Zijn zijn daarmee misschien wel de eerste Hengeveldenaren ooit die deze bijzondere mijlpaal bereiken? Wegdamnieuws heeft vooralsnog geen eerdere voorbeelden kunnen achterhalen.

En zo dacht onze burgemeester Nauta er natuurlijk ook over, zij was er vanmiddag persoonlijk om de felicitaties over te brengen!

‘Laat elkaar vrij, dan groei je vanzelf naar elkaar toe’

Bijna 69 jaar nadat Frans zijn Truus na een dansavond bij Veehof naar huis bracht, zitten ze nog altijd naast elkaar. Wegdamnieuws ging opnieuw op bezoek en sprak met het echtpaar over een mensenleven vol herinneringen, de kunst van het samenleven en de soms pijnlijke kanten van het ouder worden.

Hoe bijzonder is het om 65 jaar lief en leed met elkaar te delen. Wat volgde, was een leven vol liefde, hard werken, drie kinderen, vijf kleindochters en vooral: elkaar de ruimte geven. Wegdamnieuws ging opnieuw bij het echtpaar op bezoek.

(KLIK HIER voor het item ten faveure van het Diamanten huwelijk)

Het werd een warm en openhartig gesprek over vroeger, ouder worden, verlies, veranderende tijden en de kunst om samen gelukkig te blijven.

‘Eavn wochn, ik breng oe noar hoes’

Het is zondagavond 24 november 1957. De dansavond bij Veehof loopt ten einde als de 26-jarige Frans Eijsink tegen de zeven jaar jongere Truus Botterhuis zegt: ‘Eavn wochn, ik breng oe noar hoes.’ Een eenvoudig zinnetje, maar wel eentje met grote gevolgen.

Frans wist dat Truus niet alleen naar huis mocht fietsen. Haar zus Jo had inmiddels verkering en beschikte dus al over een begeleider. Frans zag zijn kans schoon. En het bleef niet bij die ene fietstocht. „Hij kwam terug”, glimlacht Truus.

Vier jaar later, op 28 november 1961, gaven ze elkaar het jawoord in de kerk. Voor de wet waren ze op 10 november al getrouwd. „Dat was op een vrijdag”, herinnert Frans zich. „Want dan was het gratis.”
De bruiloft werd gevierd bij Assink, waar Frans’ nicht Anna destijds de scepter zwaaide. Overdag waren er zeventig gasten en ’s avonds tweehonderd. „Dat noemden ze toen een kleine bruiloft”, vertelt Truus.

Elkaar vrijlaten, het geheim van 65 jaar huwelijk

Wat is het geheim van een huwelijk dat al 65 jaar standhoudt? Truus hoeft er niet lang over na te denken. ‘Laat elkaar vrij.’
Het klinkt eenvoudig, maar achter die woorden schuilt een levenshouding die hun huwelijk al die jaren heeft gekenmerkt.

Frans had zijn sport en andere bezigheden. Truus was actief in het verenigingsleven, zette zich in voor de vrouwenbeweging en volgde cursussen, soms meerdere dagen achter elkaar en ver van huis.
“Dat was nooit een probleem. Je moet elkaar de ruimte geven om je eigen dingen te doen.” Frans knikt instemmend. Grote ruzies? Ze kunnen zich die nauwelijks herinneren.
Natuurlijk waren er weleens kleine ergernissen. Zoals wanneer Frans in de schuur aan het klussen was en iets niet wilde lukken.

„Dan hoorde ik hem weleens foeteren”, vertelt Truus lachend. „Dan zei ik alleen maar: ‘Dat helpt, Frans.’”

In de loop van de jaren zijn ze naar eigen zeggen steeds meer naar elkaar toegegroeid. Niet door voortdurend alles samen te doen, maar juist door elkaar te accepteren zoals ze zijn. Een leven dat begon met weinig

Frans werd op 14 januari 1931 geboren op Erve Bekkedam in Markvelde. Hij was het zevende kind in een gezin van acht.
Truus zag op 2 oktober 1938 het levenslicht aan de Stegenhoekweg, tussen Hengevelde en Sint Isidorushoeve. Zij was de twaalfde van veertien kinderen.

Beiden groeiden op in een tijd waarin hard werken vanzelfsprekend was en luxe nauwelijks bestond. Na hun huwelijk betrokken ze als eerste bewoners een woning aan de pas aangelegde Nieuwstraat in Hengevelde. Daar bouwden ze samen aan hun toekomst.

‘Het is gelukt’

In 1963 werd dochter Adele geboren, een jaar later volgde Peter en in 1966 maakte Nicole het gezin compleet. Inmiddels zijn er vijf kleindochters, op wie Frans en Truus bijzonder trots zijn. Het idee was geboren, een tegeltje in deze met de tekst:
“Het is gelukt!” Daar komt een gevoel bij wat de lading zeker dekt gaven ze aan.
Het contact met de kinderen en kleinkinderen is warm, maar ook daarin geldt hun levensmotto: geef elkaar de ruimte. Niet alles hoeft volgens vaste patronen of verplichtingen.

‘Vroeger was nee gewoon nee’

Tijdens het gesprek komen ook de verschillen tussen vroeger en nu uitgebreid voorbij. Frans en Truus groeiden op in grote gezinnen waarin geld schaars was. Eerst sparen en dan pas iets kopen, niets verspillen en tevreden zijn met wat je had. Eten aan de datum en weg er mee!
“Als dat allemaal zo slecht was waren wij niet zo oud geworden”.
Het zijn waarden die ze hun kinderen meegaven. “Nee was vroeger gewoon nee.”

Kinderen moesten leren omgaan met teleurstellingen en niet alles kon of hoefde meteen. Tegelijkertijd kijken ze met een open blik naar de huidige generatie. Sterker nog, hun eigen kinderen hebben hen ook iets geleerd: dat je niet altijd zo zuinig hoeft te zijn en best wat meer van het leven mag genieten.

Ook de maatschappelijke veranderingen volgen ze met belangstelling. De keuzes van hun kleinkinderen, bijvoorbeeld op het gebied van voeding, milieu en relaties, worden met respect bekeken. Wat vroeger onbespreekbaar was, is tegenwoordig vaak heel gewoon. En dat vinden Frans en Truus op veel punten een positieve ontwikkeling.

Truus: ‘Vrouwen hebben zoveel meer mogelijkheden gekregen’

Vooral Truus heeft de positie van vrouwen in de afgelopen decennia ingrijpend zien veranderen. Toen zij trouwde, stopte ze met werken. Dat was destijds gebruikelijk. Voor meisjes was verder leren bovendien lang niet altijd vanzelfsprekend. Zelf had ze graag een opleiding gevolgd om in het onderwijs of de zorg te kunnen werken. Maar die mogelijkheden waren er toen voor haar niet.
Later zette ze zich actief in binnen de Katholieke Vrouwenorganisatie en volgde ze verschillende cursussen.

Ze kijkt met tevredenheid naar de emancipatie van vrouwen en de kansen die jonge meisjes tegenwoordig krijgen. Dat vrouwen nu hun eigen opleiding, beroep en toekomst kunnen kiezen, beschouwt ze als een belangrijke vooruitgang.

Ouder worden vraagt om aanpassingen

Het gesprek krijgt een andere toon wanneer het ouder worden ter sprake komt. Want 95 en 88 jaar worden betekent ook afscheid nemen van dingen die vroeger vanzelfsprekend waren. De gezondheid laat niet alles meer toe. De mobiliteit is afgenomen, een rolstoel is noodzakelijk geworden en ook het zicht is minder.

Voor Truus veranderde het leven bovendien ingrijpend na een ernstig ongeluk, inmiddels 31 jaar geleden. Ze moest opnieuw leren hoe ze dagelijkse handelingen kon uitvoeren, grotendeels met één hand. Dat vroeg doorzettingsvermogen. En dat heeft ze.
Nog altijd probeert ze zoveel mogelijk zelf te doen. Niet omdat hulp niet welkom is, maar omdat zelfstandigheid voor haar een groot goed is.

Ook gezamenlijke hobby’s moesten worden aangepast. Maar de grote legpuzzels maken, al jarenlang een geliefde bezigheid, wordt nog steeds beoefend.

En er blijven genoeg kleine dingen over om van te genieten. Samen televisie kijken en het lokale nieuws dagelijks volgen: wat vaak door Truus voorgelezen wordt. Denk daarbij aan de krant en Wegdamnieuw, maar ook een klein klusje doen of gewoon kijken naar wat er buiten gebeurt. Het zijn geen spectaculaire bezigheden, maar voor Frans en Truus zijn het waardevolle momenten.

“En wat we graag vermeld willen hebben, onze overburen Arthur en Rob Mensink. We hoeven maar wat te vragen of ze staan al voor ons klaar. Daar kunnen we ook zeker va genieten!”

‘Je hebt niemand meer om over vroeger te praten’

Misschien wel het meest aangrijpende moment van het gesprek komt wanneer Frans en Truus terugblikken op hun jeugd en familie. Beiden groeiden op in grote gezinnen. Frans met zeven broers en zussen, Truus met dertien. Maar inmiddels zijn al hun broers en zussen overleden. Daarmee is niet alleen een groot deel van hun familie weggevallen, maar ook een stukje gedeeld verleden. Je hebt nu niemand meer om over vroeger te praten

Het is een eenvoudige constatering, maar eentje die veel zegt. Want wie herinnert zich nog precies hoe het vroeger thuis ging? De kleine gebeurtenissen, de gewoontes, de mensen uit de buurt, de verhalen die binnen een gezin van generatie op generatie werden doorgegeven? Natuurlijk zijn er de kinderen en kleinkinderen, maar die hebben die tijd niet zelf meegemaakt. Juist dat gemis maakt het ouder worden soms moeilijk.
Ook vrienden, kennissen en leeftijdsgenoten vallen langzaam weg. De wereld om hen heen verandert, terwijl de herinneringen aan vroeger blijven.

Nog altijd plannen en wensen

Ondanks hun hoge leeftijd kijken Frans en Truus niet alleen achterom. Er zijn nog altijd wensen. Een mooie bootreis bijvoorbeeld. Maar daarbij komt ook hun nuchtere instelling naar voren. Ze willen anderen niet tot last zijn en beseffen dat hun lichamelijke beperkingen zo’n reis ingewikkeld kunnen maken. Dat typeert het echtpaar. Ze denken niet alleen aan zichzelf, maar houden ook rekening met de mensen om hen heen.

En bovenal zijn ze dankbaar dat ze nog samen zijn en allebei geestelijk helder kunnen terugkijken op een rijk leven.

Een briljanten huwelijk: hoe uniek is dat in Hengevelde?

Vijf jaar geleden vierde het echtpaar al het diamanten huwelijk. Nu komt daar een bijzonder hoofdstuk bij: 65 jaar getrouwd.

Een briljanten huwelijk is een zeldzame mijlpaal. Hoeveel Hengeveldse echtparen gingen Frans en Truus hierin voor? Het zou interessant zijn om dat eens uit te zoeken.

Want wie 65 jaar getrouwd is, heeft samen een groot deel van de geschiedenis meegemaakt. Van de sobere jaren na de oorlog tot een tijd waarin de wereld op vrijwel ieder gebied ingrijpend is veranderd. Frans en Truus hebben die veranderingen niet alleen zien gebeuren, maar er middenin gestaan.

De mooiste dingen zijn vaak heel gewoon

Op de 28e vieren Frans en Truus hun briljanten huwelijk in besloten kring, samen met hun kinderen, kleinkinderen, peetkinderen en enkele goede vrienden en buren. Geen grootse woorden zijn nodig om te begrijpen hoe bijzonder deze mijlpaal is. Want uiteindelijk draait hun verhaal niet om spectaculaire gebeurtenissen of grootse romantische gebaren.

Het gaat over samen een gezin grootbrengen, hard werken, elkaar iets gunnen, tegenslagen overwinnen, ouder worden en ondanks alles blijven genieten van de kleine dingen. En misschien ligt daarin wel de mooiste levensles van Frans en Truus Eijsink.

Geluk zit niet altijd in wat je samen doet, maar vooral in de ruimte die je elkaar geeft om jezelf te blijven.

Gefeliciteerd!

Wegdamnieuws feliciteert Frans en Truus van harte met hun briljanten huwelijk en wenst hen, samen met hun kinderen en kleinkinderen, nog vele mooie momenten toe.