RIP HARRY

Het zat eraan te komen, dat wist ik wel. Maar toen afgelopen zondag het appje vanuit Hengevelde meldde dat hij overleden was, overviel me dat. Ik hoopte hem nog te spreken bij de seniorenavond of tijdens de zaterdagmiddagbijeenkomst van de Zomerfeesten, maar dat mag niet zo zijn. Harry Lentelink (links op de foto) is uit de tijd geraakt. Aan zijn welbestede leven is na ruim 81 jaar een einde gekomen.

In de eerste 25 jaar van ons bestaan deden Harry en ik veel samen. We waren klasgenoten op de lagere school, we voetbalden samen in de junioren van WVV en bij de senioren trainden we samen. Toen we jonge twintigers waren, deden we de parttime studie voor leraar lichamelijke opvoeding. Drie jaar reden we twee keer per week samen naar Hengelo of Enschede. In oktober 1972 moest Harry als dienstplichtig soldaat op herhaling en gedurende die drie weken verving ik hem op de lagere school in Rietmolen. Ik had op dat moment geen baan en kon zijn taken overnemen als meester van de vijfde klas. Dat soort zaken schiep een band tussen ons. Hoewel daarna onze wegen scheidden, hadden we af en toe nog wel contact. En dat was altijd fijn. Harry was een buitengewoon sympathiek mens. Iedereen die hem gekend heeft, zal hem missen. Dat weet ik zeker.

1957. Zesde klas lagere school

LERAAR
Na de mulo en de Hengelose kweekschool werd Harry onderwijzer op de lagere school van Rietmolen. Hij deed de reeds genoemde opleiding voor gymnastiekleraar, kreeg een baan op de huishoudschool in Neede, haalde ook nog aktes als docent tekenen en handenarbeid, stapte over naar een school voor lager beroepsonderwijs in Haaksbergen en daarna Borculo en gaf al die vakken waarvoor hij gestudeerd had inclusief maatschappijleer. Het liefst gaf hij les aan leerlingen die het moeilijk hadden, jongens en meisjes die een individuele aanpak nodig hadden.
Harry en zijn vrouw Marianne woonden aanvankelijk in Rietmolen. Na enkele jaren verkasten ze naar de Vinkestraat in Hengevelde en gingen daar niet meer weg. Ze kregen drie dochters en hebben intussen alweer tien kleinkinderen. Twee van de drie dochters werkten en woonden een tijd in Amerika cq in Zwitserland en dat leverde Harry en Marianne mooie reizen op.

AANVOERDER
In zijn vrije tijd zat Harry niet stil. Jarenlang voetbalde hij in het eerste elftal van WVV als een ouderwetse libero. Hij was tamelijk snel en technisch. Hij had inzicht, kon het spel goed lezen, zoals dat tegenwoordig heet. Harry speelde graag wat achter de verdedigers van waaruit hij zijn medespelers coachte. Ook was hij aanvoerder. Rustig en plezierig. Hij was een prettige teamspeler, de rust zelve en to the point. Hij wees spelers die dat even nodig hadden, op een kalme, duidelijke manier op hun taken.

TRAINEN TIJDENS DE BRUILOFT
Oh ja, nog een anekdote uit die tijd, die ik graag nog even vertel. Toen Harry en Marianne trouwden, had hij diezelfde avond moeten trainen. Met een man of vijf sloten we een weddenschap af. Als hij die avond ondanks de avondbruiloft toch zou gaan trainen, zou hij een paar kratten bier winnen. En jawel. Sneaky verliet de bruidegom de volle zaal van Assink, reed snel naar de Diepenheimsestraat waar toen het voetbalveld nog lag, kleedde zich om, liep een paar rondjes, schoot twee ballen in het doel, kleedde zich weer om en meldde zich weer bij Marianne achter de feestelijke tafel van het bruidspaar. Bijna niemand had het gemerkt. Wij waren een paar kratten Grolsche beugels kwijt die we hem een week later in hun huis in Rietmolen hebben aangeboden. Dat werd toen een aangenaam avondje, herinner ik mij nog.

SPORTMAN
Harry was een echte sportman. Hij tenniste vele jaren, uren stond hij op de baan en won menige wedstrijd. En ook daar klinkt dezelfde reactie. Hij was altijd vriendelijk, sportief, plezierig en positief. Hij speelde golf, volleybalde en genoot ook van wintersport. Jarenlang gaf hij sportlessen in de Bentelose Pol.

VRIJWILLIGER
Hij was overigens niet alleen in de sport actief. Harry is bestuurslid en – samen met Marianne – vrijwilliger geweest van de Stichting Sport- en Gemeenschapsvoorzieningen Hengevelde (SSGH). Kleedkamers en tribunes schoonmaken, de zaal vegen en boenen, bardiensten draaien, dat werk allemaal. Vorig jaar nog werden ze daarvoor gehuldigd (zie de foto bovenaan dit verhaal). Waarschijnlijk heeft hij zich meer dan 30 jaar ingezet voor De Marke.
Harry maakte zich eveneens verdienstelijk voor de parochie, onder andere door tientallen keren een avondwake te leiden. Iedere dorpsgenoot zal zich dat nog herinneren.

UIT DE TIJD
Nu is hij uit de tijd, deze dorpsgenoot. Mijn klas- en studiegenoot van lang geleden. Hij leed aan de ziekte van Alzheimer en dan besef je dat het einde in zicht is. Deze dinsdag zou hij naar een hospice gaan, maar een paar dagen eerder overleed hij. Hij wilde graag thuis sterven en dat gebeurde dus ook.
Zijn goede eigenschappen heb ik en passant genoemd. Dat waren er veel. Harry was een man zonder vooroordelen. Meningen over anderen had hij wel, maar hield ze meestal voor zichzelf. Kom daar tegenwoordig nog eens om. Ik mocht hem graag. Daarom ook spookt zijn vertrek naar het hiernamaals dezer dagen regelmatig door mijn hoofd.
RIP Harry.