Yvonne te Kiefte loopt Alpe d’HuZes na eigen strijd tegen borstkanker: “Dan komen de emoties wel”
Alpe d’HuZes is een uniek sportief evenement waarbij zoveel mogelijk geld wordt ingezameld voor onderzoek naar kanker en voor het verbeteren van de kwaliteit van leven van mensen met kanker. Op de eerste donderdag van juni gaan ruim 5.000 deelnemers fietsend, hardlopend of wandelend de Alpe d’Huez op. Zij beklimmen deze berg maximaal zes keer, met als motto: “Opgeven is geen optie”. Sinds 2006 is er al ruim 245 miljoen euro opgehaald. Vrijwel ieder jaar besteden wij daar als WegdamNieuws aandacht aan. Want wie krijgt er binnen zijn of haar netwerk tegenwoordig niet mee te maken?
Yvonne: “Ik weet maar al te goed dat het zomaar voorbij kan zijn”
Wij spraken met Yvonne te Kiefte. Hieronder haar bijzondere verhaal.
“Mijn persoonlijke motivatie om deel te nemen aan Alpe d’HuZes is dat bijna iedereen wel iemand in zijn omgeving kent die, op welke manier dan ook, helaas te maken heeft gehad met kanker. Als dat zo is, weet je vaak ook dat dit een enorme impact heeft op iemands leven. Maar ook voor de naaste omgeving gaat dat niet zonder emotie.
Steeds vaker hoor ik verhalen van mensen die te maken krijgen met de strijd tegen kanker. Helaas heb ik dit ook al meerdere keren van dichtbij meegemaakt.
Samen met het team van Aveleijn en mijn collega’s ging ik de uitdaging aan om mee te doen aan Alpe d’HuZes. Voor mij was het niet de eerste keer dat ik deelnam. Toen liep ik voor de mensen in mijn naaste omgeving die kanker hebben of hadden en voor degenen die zijn overleden aan deze vreselijke ziekte.
Ik hou, net als jullie, enorm van het leven. Want ik weet maar al te goed dat het zomaar voorbij kan zijn of totaal anders kan worden door de impact van kanker. In november 2024 kreeg ik zelf de diagnose borstkanker. Daardoor weet ik ook hoe belangrijk het is om de juiste behandelingen te krijgen.
Een jaar geleden zat ik zelf nog midden in de behandelingen. Toen stelde ik voor mezelf een doel: volgend jaar ga ik die Alpe d’HuZes op. Waarom? Omdat ik dankbaar ben dat ik de behandeling heb gekregen die ik nodig had en voor waar ik nu sta.
Cindy Pierik
Cindy Pierik, die net als ik bij Aveleijn werkt, wist een aantal collega’s enthousiast te maken om mee te doen aan Alpe d’HuZes. Samen met 21 collega’s en vrijwilligers hebben we individueel en gezamenlijk acties gehouden om geld in te zamelen. Van bingo’s en wijnproeverijen tot taarten en cakes bakken en natuurlijk de legeflessenactie.
Op 4 juni zijn we om 02.45 uur met een busje naar beneden gereden. Dat was een bijzonder mooi moment. Overal zag je kaarsjes branden in de bochten, met persoonlijke teksten erbij.
Met twee collega’s ben ik een stukje meegelopen, maar omdat zij sneller liepen ben ik uiteindelijk alleen verder de berg op gegaan. Mensen hebben snel in de gaten dat je alleen loopt en maken dan een praatje. Gesprekken met een lach en een traan. Het was erg mooi en bijzonder om zulke persoonlijke gesprekken met mensen te hebben.
Onderweg staan overal mensen je aan te moedigen en hoor je muziek. Dat helpt enorm op de momenten dat het even wat zwaarder wordt.
‘Dan komen de emoties wel‘
Vlak voor de finish stonden collega’s mij en de rest van mijn team aan te moedigen. Als je dan over de streep komt, ben je vooral blij en dankbaar dat je dit hebt mogen doen.
Aveleijn Samen Sterk
Voor mij was het een bijzondere periode: de voorbereidingen, de trainingen, het geld inzamelen en uiteindelijk het lopen van de Alpe d’HuZes zelf.
Samen met Aveleijn Samen Sterk hebben we een mooi bedrag opgehaald. Zelf heb ik € 3.303 ingezameld via donaties. Daar ben ik ontzettend blij mee!
Er waren zeker momenten waarop ik het zwaar had, zowel emotioneel als lichamelijk. Maar ik wist waarvoor ik het deed: voor mensen in mijn naaste omgeving die we zijn verloren, voor mensen die nog steeds strijden en vanuit dankbaarheid voor waar ik nu sta na een intensieve periode van behandelingen.
Er is nog steeds veel geld nodig voor onderzoek, zodat kanker sneller ontdekt kan worden en mensen niet meer hoeven te overlijden aan deze ziekte.
Wat mij vooral bijblijft, is dat we het samen hebben gedaan en elkaar steunden wanneer het even niet ging. Het is een bijzondere week die eigenlijk niet in een paar woorden uit te leggen is. Voor mij was het een mooie en bijzondere week om een bepaalde periode af te sluiten.
Ik wil iedereen bedanken voor alle steun en support die ik heb mogen ontvangen.”
Nu, op zaterdagochtend, kijkt Yvonne met een goed gevoel terug: “Moe maar voldaan. Een bijzondere week om positief, trots en met een glimlach op terug te kijken.”
De beroemde bocht 7 in het holst van de dacht, Yvonne op weg naar de start
De uitzichten waren hier en daar adembenemend
