Ingezonden: ’Grapjes zijn niet altijd grappig, sluit elkaar niet buiten’

Onderstaand stuk is ingezonden door een betrokken Hengeveldenaar die een ontwikkeling ziet, die hij graag aan de dorpsgenoten mee wil geven met de hoop dat men er wat mee doet.

”Dit verhaal gaat niet over één kind alleen. Het gaat over veel kinderen die elke dag proberen mee te doen, erbij te horen en gewoon geaccepteerd te worden.

Ze gaat iedere ochtend naar school met hoop. Hoop dat iemand naast haar komt zitten. Hoop dat afspraken worden nagekomen. Hoop dat ze vandaag wél wordt gevraagd om mee te doen.

Maar steeds vaker gebeurt het tegenovergestelde.

Er worden plannen gemaakt waar zij uiteindelijk toch niet welkom blijkt. Berichten blijven onbeantwoord. Beloftes verdwijnen ineens. In groepjes staat ze er net buiten, niet opvallend genoeg om het direct “pesten” te noemen, maar wel pijnlijk genoeg om iedere dag te voelen.

Want buitensluiten doet pijn.
Soms zelfs meer dan harde woorden.

Voor buitenstaanders lijkt het misschien klein.
“Ze moet gewoon andere vriendinnen zoeken.”
“Kinderen zijn nu eenmaal zo.”
“Niet iedereen kan altijd meedoen.”

Maar voor een kind voelt het anders.

Een kind gaat zichzelf afvragen:
Ligt het aan mij? Waarom hoor ik er niet bij? Waarom kiezen ze nooit voor mij?

Dat zijn gedachten die geen enkel kind zou moeten hebben.

Kinderen hoeven niet overal beste vrienden te zijn. Dat kan ook niet. Maar respect, eerlijkheid en iemand niet bewust buitensluiten, dat zou normaal moeten zijn. Een uitnodiging afzeggen kan gebeuren. Maar iemand telkens hoop geven en daarna laten vallen, laat sporen achter.

Wat veel mensen vergeten, is dat een kind dat zich buitengesloten voelt dit vaak meeneemt naar huis. Aan tafel. Naar bed. Naar de volgende schooldag. Soms gaan ze stiller worden. Minder lachen. Minder zichzelf zijn.

En vaak zien volwassenen pas laat hoeveel impact het eigenlijk heeft gehad.

Daarom is het belangrijk dat we beter naar elkaar kijken. Dat kinderen leren dat “grapjes”, negeren of iemand structureel vergeten niet onschuldig zijn. Dat ouders, scholen en dorpen samen laten zien dat iedereen erbij hoort.

Want een kind hoeft niet populair te zijn om waardevol te zijn.
Een kind hoeft zich niet aan te passen om geaccepteerd te worden.
En geen enkel meisje zou zich alleen moeten voelen terwijl ze zo hard probeert erbij te horen.

Misschien herkennen sommige mensen zich in dit verhaal. Misschien als ouder. Misschien als leerling. Misschien zelfs als iemand die niet doorhad wat zijn of haar gedrag met een ander deed.

Dan is dit geen aanval.
Maar wel een uitnodiging om beter te kijken. Om vriendelijker te zijn. Om iemand niet buiten te sluiten.

Want soms kan één persoon die zegt:
“Kom erbij zitten,”
het verschil maken in iemands hele wereld.”

Dankjewel