Ze groeiden alle elf voorspoedig op in het boerderijtje van hun ouders Gerrit Jan en Hanna. Soms was het passen en meten en moest bijvoorbeeld het bed van de kleine Theo precies op maat gemaakt worden, zodat het nog aan het voeteneind van een ander bed kon staan. Maar het leven van de opgroeiende Ruperts liep gesmeerd. Dat ze op Bets na allemaal in Hengevelde bleven wonen, geeft aan hoe close ze zijn met elkaar. Helaas is het elftal niet meer compleet. Twee broers en twee zussen zijn hun reeds ontvallen.
In aflevering 3 van de serie over grote gezinnen uit de vorige eeuw spreek ik met de familie Rupert.
(foto: september 1982, Gerrit Jan en Hanna zijn 50 jaar getrouwd) 

woensdag, 21 maart 2018 13:45

De school van Markvelde gaat sluiten

Eén bericht uit de krant van gisteren bleef de hele dag bij me liggen. Het is een treurig bericht. De school in Markvelde houdt op te bestaan.  Na 354 jaren. Te weinig leerlingen. De inwoners van de buurtschap en omstreken kregen te weinig kinderen of ze deden hun kroost naar scholen in de buurt, Diepenheim, Hengevelde, Neede. Zo is het gegaan. Jammer, heel jammer.Er staat trouwens een fout in het bericht. “Basisschool Markvelde in Diepenheim sluit met ingang van ….”
De basisschool van Markvelde ligt niet in Diepenheim, maar in Markvelde. Je zegt toch ook niet dat de school van Wiene in Goor staat of dat de school van Bentelo in Delden staat. Maar dat terzijde. Daar gaat het nu even niet over. Laten we even stilstaan bij de sluiting van de school.

In de tweede aflevering van deze serie staat de familie Blokhorst uit Markvelde centraal. Vader Johan en moeder Leida brachten  liefst vijftien kinderen op de wereld. Dat gebeurde tussen 1941 en 1960. Omdat ze vanaf 1954 vlak bij mijn ouderhuis woonden, ken ik de familie goed. We kwamen er graag en waren vooral zeer gesteld op Leida, de haast altijd blijmoedige spil van het gezin. Maar zij, haar man en kinderen hebben ook verdrietige periodes gekend. Vijf van de vijftien kinderen hebben niet lang geleefd.
De grote gezinnen van vroeger kenden veel goede, maar soms ook verdrietige tijden, zoals de familie Blokhorst in deel 2 van deze serie.
(foto tgv 25-jarig huwelijk met onder vlnr Johan, Agnes, René, Rikie, Fons, Josefien, Wilfried en Leida; boven Annie, Bennie, Arnold, Frans en Henk)   

woensdag, 28 februari 2018 12:39

Weekendje in een koude wereld

Na de vele uren van prachtige Winterspelen was ik weer toe aan een potje voetbal en zette ik mij zaterdagavond op de gemeen koude perstribune van Heracles voor het duel tegen PEC.  Ik zag met een lichte jaloezie dat één etage lager de bezoekers van de skyboxen een deken over hun benen hadden liggen. En zij hebben ook nog verwarmde stoelen. Ze keken naar oa Breukers en Peterson die met korte mouwen voetbalden.

Van het platteland naar de stad en terug naar het platteland. Zo kun je in heel in het kort het leven van pater Gerard Westendorp (78) beschrijven. Tussen zijn jeugdjaren en zijn leven anno 2018 is niet veel verschil, althans qua locatie. Vanuit het raam van zijn kamer in het klooster te Zenderen kijkt hij uit over een fraaie, grote tuin en een rij imposante eiken, in de vensterbank staat een paar klompen. Het doet hem nog dagelijks denken aan de klompenmakerij van zijn vader tussen de eiken in het boerenland op de grens van Hengevelde en Sint Isidorushoeve. Het was de tijd dat bijna iedereen in de jeugd op klompen liep. Na de middelbare school in Zenderen leefde, studeerde of werkte hij in steden als Dordrecht, Rome, Amstelveen, Nijmegen en Amsterdam. Sinds 2015 is hij terug in Zenderen. Hoe groeide Gerard op, waarom werd hij priester, wat beleefde hij allemaal en gelooft hij nog steeds in God zoals hij dat in de jaren vijtig van de vorige eeuw deed? Dat wilde ik allemaal graag weten, toen ik hem onlangs interviewde.
(Foto: vlnr Minie, vader Johan en Truus, Bernard, Gerard zelf, Jan, Annie, Dinie, Riet, Herman, moeder Dina en Gerda)