In de tweede aflevering van deze serie staat de familie Blokhorst uit Markvelde centraal. Vader Johan en moeder Leida brachten  liefst vijftien kinderen op de wereld. Dat gebeurde tussen 1941 en 1960. Omdat ze vanaf 1954 vlak bij mijn ouderhuis woonden, ken ik de familie goed. We kwamen er graag en waren vooral zeer gesteld op Leida, de haast altijd blijmoedige spil van het gezin. Maar zij, haar man en kinderen hebben ook verdrietige periodes gekend. Vijf van de vijftien kinderen hebben niet lang geleefd.
De grote gezinnen van vroeger kenden veel goede, maar soms ook verdrietige tijden, zoals de familie Blokhorst in deel 2 van deze serie.
(foto tgv 25-jarig huwelijk met onder vlnr Johan, Agnes, René, Rikie, Fons, Josefien, Wilfried en Leida; boven Annie, Bennie, Arnold, Frans en Henk)   

woensdag, 28 februari 2018 12:39

Weekendje in een koude wereld

Na de vele uren van prachtige Winterspelen was ik weer toe aan een potje voetbal en zette ik mij zaterdagavond op de gemeen koude perstribune van Heracles voor het duel tegen PEC.  Ik zag met een lichte jaloezie dat één etage lager de bezoekers van de skyboxen een deken over hun benen hadden liggen. En zij hebben ook nog verwarmde stoelen. Ze keken naar oa Breukers en Peterson die met korte mouwen voetbalden.

Van het platteland naar de stad en terug naar het platteland. Zo kun je in heel in het kort het leven van pater Gerard Westendorp (78) beschrijven. Tussen zijn jeugdjaren en zijn leven anno 2018 is niet veel verschil, althans qua locatie. Vanuit het raam van zijn kamer in het klooster te Zenderen kijkt hij uit over een fraaie, grote tuin en een rij imposante eiken, in de vensterbank staat een paar klompen. Het doet hem nog dagelijks denken aan de klompenmakerij van zijn vader tussen de eiken in het boerenland op de grens van Hengevelde en Sint Isidorushoeve. Het was de tijd dat bijna iedereen in de jeugd op klompen liep. Na de middelbare school in Zenderen leefde, studeerde of werkte hij in steden als Dordrecht, Rome, Amstelveen, Nijmegen en Amsterdam. Sinds 2015 is hij terug in Zenderen. Hoe groeide Gerard op, waarom werd hij priester, wat beleefde hij allemaal en gelooft hij nog steeds in God zoals hij dat in de jaren vijtig van de vorige eeuw deed? Dat wilde ik allemaal graag weten, toen ik hem onlangs interviewde.
(Foto: vlnr Minie, vader Johan en Truus, Bernard, Gerard zelf, Jan, Annie, Dinie, Riet, Herman, moeder Dina en Gerda) 

Hij kwam uit Hengelo en zij uit de Hoeve. Ze gingen in Hengevelde wonen en merkten aanvankelijk dat je dan wel ietwat vreemd wordt aangekeken. Paulien Jongman zegt: ‘Je merkte dat je niet van hier bent’. Haar man Joop werd aangemerkt als “den kearl met den dog”. Ze hadden destijds een Deense dog. Maar al snel raakten ze ingeburgerd. Paulien werd keepster bij WHC en richtte samen met anderen de tennisclub op. Joop ging jeugdelftallen van WVV trainen en later in een lager elftal voetballen. Dat hielp. Ze kwamen ertussen en wonen nu met veel plezier in het dorp. Een vraaggesprek met het sportieve paar.

Een gezin van acht, tien, twaalf, zestien kinderen. Kun je je dat voorstellen, als je nu tien, twintig, dertig jaar jong bent? Wij waren thuis met vijf, maar dat was destijds nog weinig. Je kende ze van de lagere school, de klasgenoten en andere kinderen die wel tien of meer broers of zusjes hadden: bij Jannink, Groothuis, Klaver, Rupert, Ten Buuren, Blokhorst, Ten Thije en bij nog zoveel meer families in de parochie met een grote schare kinderen. Om te weten wat er omging en –gaat in die grote katholieke gezinnen uit de jaren dertig, veertig en vijftig van de vorige eeuw, maak ik voor Wegdam Nieuws een serie over een aantal van hen. Helaas kunnen we ze niet voltallig spreken of fotograferen, want compleet zijn ze niet meer. Dat geldt ook voor de familie Ter Avest van de Nieuwstraat, misschien wel het jongste gezin met een groot aantal kinderen.
(foto vlnr Eduard, Denise, Roy, Mariëlle en Herman)