Nog een paar dagen en dan is het 1 april en is het jubileum daar. Dan is het 75 jaar geleden dat de geallieerden met hun tanks via de Needse- en Diepenheimsestraat Hengevelde binnenkwamen om het dorp te bevrijden van de Duitsers. De afschuwelijke oorlog was voorbij, het bevrijdingsfeest kon gevierd worden, hoewel er op die eerste april en de dagen erna nog wel wat schermutselingen waren en er nog doden vielen. Uiteindelijk vierde het dorp in mei het feest en ging men intussen gestaag door met het herstel van de schade die het bombardement van een kleine twee jaar eerder had veroorzaakt.
In een drietal verhalen over de laatste maanden van de Tweede Wereldoorlog in Hengevelde en omgeving is dit deel II, de Bevrijding.
(foto: vlnr Jo Klaver-Groothuis, Minie Pelle-Klaver, Truus Raanhuis-Velthuis, Toon Klaver, Bernard Brummelhuis en Grada Wolters-Ten Thije)

Oud-Hengeveldenaar Toon Klaver is alweer 87 jaar. De in Lochem woonachtige kunstenaar heeft heel wat verjaardagen gevierd, maar die van 20 januari 1945 was de spannendste. Niet geheel onlogisch, want het was oorlog. De Duitsers hadden het land in de greep. Hengevelde herstelde zich van het bombardement van anderhalf jaar eerder. Huizen werden herbouwd, wegen opnieuw aangelegd, restanten waren intussen opgeruimd. Maar die twintigste januari was Hengevelde weer aan de beurt en onder andere de twaalfjarige Toon Klaver en zijn even oude buurjongen Gerrit Rupert stonden er met de neus bovenop.
Tgv '75 jaar bevrijding' blikken we in een serietje van drie verhalen terug op de laatste maanden van de oorlog in 1945. 
=foto: Het herstelde café De Witte met daarachter enkele schuren. Uiterst rechts het huis van de familie Klaver, uiterst links is nog het huis van de familie Spekreijse te zien (thans familie Rouweler)= 

De meeste Wegdammers hebben wel eens van het Kagelinkbos gehoord. Het is gelegen in Markvelde nabij mijn ouderlijk huis. Het nieuws is dat momenteel in het Braziliaanse Holambra ook een Kagelinkbos wordt aangelegd. Holambra is een Braziliaanse plaats die gesticht is door Nederlandse emigranten waaronder ook de Wegdammers Hennie ten Buuren en Gerard Eijsink, mijn oom en ook de oom van mijn neven en nichten van het voormalige café Assink. Daarover straks meer.
(Foto. De eerste boom van het KBB (Kagelink Bos Brasil) is geplant. Vlnr Egbert en Hermien Groot-Assink, Thea, Thom, Corrie (vrouw van Gerard), Alfons en Jan. Rechts Gerard zelf)

De negende aflevering van deze serie had een gezellige avond als voedingsbodem. We waren te gast op de boerderij van Gerard en Alfons Pierik (Koeveld) aan de Slotsweg. Gerard werkt er als boer, maar woont verderop, Alfons woont er, maar werkt elders, hoewel binnenkort alles anders wordt. Daarover straks meer. Alle acht broers en zussen van Gerard en Alfons waren aanwezig, de sfeer was prima met af en toe een kwinkslag. ‘Dat hoort erbij als we bij elkaar zijn’, zegt Marietje. ‘Als er niet wordt gezeurd als we met zijn allen bij elkaar zijn, is er iets mis.’
(foto uit 2013. Vlnr Gerard, Marietje, Johan, Hermien, Rosalien, Alfons, Annie, Ria, Paulien en Harrie)

woensdag, 27 november 2019 05:11

Racisme

Wat ik nog wou vertellen. Over racisme binnen de lijnen. Ergens in de jaren 80 voetbalde ik bij Longa’30 5 in mijn toenmalige woonplaats Lichtenvoorde. Op een winterse zondagmorgen moesten we uit tegen VIOS 3 in Beltrum.
Al gauw bleek dat we de mannen van Vooruit Is Ons Streven 3 zeker konden hebben. We speelden op de counter en  vooral onze buitenspelers waren in vorm en konden regelmatig uitbreken.
Met name Jerry, onze zwarte rechtsbuiten van Surinaamse afkomst, benutte zijn snelheid goed en was zijn directe tegenstander veeltijds te snel af.

Pagina 1 van 22