zondag, 11 mei 2014 00:00

D’r in en d’r uit

Van links naar rechts: Gerrit Put, Jeroen Kiepman, Joost Assink en Maurice Workel

Soms is de desillusie nog even zicht- en hoorbaar. Dan komt het teleurstellende seizoen van WVV 1 te heftig bovendrijven in zijn hoofd. Hij vloekt zelfs. ‘Gvd, jammer, enorm jammer.’ De kreet komt uit het diepst van Jeroen Kiepmans voetbalhart. Zijn naam staat met fraaie sierletters in de geschiedenisboeken van WVV’34. Hij leidde de groengelen in 2013, in het 79ste jaar, de tweede klasse binnen. Nog nooit vertoond. Een jaar later, in het tachtigste jaar, smakten ze echter net zo hard weer terug in de derde. Ja, dan sta je er mooi op.  D’r in en d’r uit. ‘Ik heb ze er niet in kunnen houden ondanks twee geweldig mooie jaren. Toch zal ik in de toekomst iedere trainer die mij vraagt, onmiddellijk adviseren voor deze club te kiezen. Het was mooi. Het positieve overheerst’, zegt hij aan het eind van het gesprek dat ik in de week voor de slotwedstrijd tegen SC Enschede met hem had.

In mijn vorige skype-gesprek roemde ik de plek waar Oda Brummelhuis en haar man René hun leven leiden, op de flanken van de Jamanota op Aruba. Maar moet je eens kijken waar Connie Beukert en echtgenoot Erwin Goorden wonen. Dat is ook niet mis. Als je de foto’s ziet, zou je meteen het vliegtuig willen pakken om daar eens rond te neuzen. Ook zij wonen met hun kinderen op een eiland. Gurskøya ofGursken, gelegen tussen Bergen en Trondheim in het meest westelijke deel van Noorwegen, is een paar vierkante kilometer groter dan Aruba, iets groter dan Texel. Ik luisterde naar de beschrijvingen van Connie en haar familie, ik zag de foto’s en kon meteen begrijpen dat ze bepaald geen plannen hebben om terug te komen naar ons land.
Ik zoek af en toe een grenzeloze Wegdammer om mee te skypen  en heb intussen al een grote lijst. Deze keer is het dus Connie Beukert geworden die op 41-jarige leeftijd naar een paradijselijk stukje Scandinavië is geëmigreerd. In het huis van haar zus Erna en haar man Harrie aan de Markesingel sprak ik met haar. Huub en zijn partner Annette zijn ook van de partij.

maandag, 31 maart 2014 00:00

De ontdekkingsreis van Debbie

Heel af en toe loop ik nog eens binnen bij de Gebrande Waateren. Meestal overdag even. Krantje lezen, bakje koffie. Of het toeval is of niet, maar twee keer trof ik bij de toog een paar steigers aan met Debbie Bebseler erop die het plafond aan het opsieren was. De eerste keer deed ze dat met klassieke lp-hoezen, de tweede keer schilderde ze fraaie taferelen met Herman Brood als hoofditem. Ik was aangenaam verrast. Dat zoiets kon in het oude, traditionele café van de familie Varenbrink en ook dat iemand op dit idee kwam. Debbie is in 2007 van café De Witte overgestapt naar De Gebrande Waateren. Haar creativiteit bracht het bijna stilgevallen boerderijcafé in een nieuwe fase. Ze pimpte de boel op. Website, facebook, jeugdigheid, volk over de vloer, goeie muziek door de speakers, concertjes. Op 5 april staat weer een bijzonder evenement op de rol van het café: de reünie van de vaste Café De Witte-klanten van vroeger. Ik wilde meer weten over dit creatieve, unieke mens. We spraken elkaar in het café dat al 215 jaar oud is.

Centraal in het dorp had je vroeger naast de winkel van Smit de smid. De firma Braakhuis werd zeven dagen per week door de boeren uit de omgeving bezocht. Ze lieten er hun paard beslaan door vader Johan Braakhuis, door zijn zoon of door hun knecht Eef. Er moest een stuk ijzer gesmeed worden. Er moest gelast, gespleten of geponst worden. IJzeren stangen moesten gebogen worden. Ik herinner mij dat ik als schooljongen wel eens een boodschapje moest doen bij Braakhuis en dat ik met open mond naar het aambeeld stond te kijken waarop de smid gloeiend hete buizen of andere staven ijzer met kletterend geweld behandelde.